ด้ายสีเขียวนั้น จะค่อนข้าง สร้างน้อย เรียกได้ว่า เเทบจะไม่ค่อยเจอ กันเลยทีเดียว

พยน หรือ หุ่นพยนต์ ตัว พ. พาน ของหลวงปู่เย็น ทานรโต เป็นสุดยอดเครื่องรางที่อัศจรรย์ ได้มอบให้แก่ผู้ที่บริจาค เป็นเงิน หรือ ดิน หิน ทราย ไปติดตัวบูชา และผู้ที่รับไป ต่างก็เล่ากันไปปากต่อปากว่า มีอภินิหาร ตั้งจิตอธิษฐานขอสิ่งใดก็มักจะสมหวัง ในสิ่งนั้นเสมอ วิธีใช้ ให้ตั้ง นะโม 3 จบ คาถาให้บริกรรมภานาว่า อิสวาสุ คาถาบูชา “ยังกิจจิ ระตะนังโลเก วิชชะ ติคิคิตัง ปุถุระตะนัง พุทธะสะมัง นัตติตัสษมา โสตถีภะวันตุเม” หากท่านเข้าสู่ยามคับขันจริงและลืมคาถาให้พูดว่า พ่อช่วยลูกด้วยนะพ่อ ให้ว่าคำนี้ซ้ำๆ ก็จะเกิดผล

พ่อพอพาน ริ้วกรูด คำว่าริ้วกรูดคือชื่อที่ตั้งของวัดกลางชูศรี เป็นชื่อเดิมของที่นี่ ถือ เป็นพอพานที่หลวงปู่เย็น ท่านบรรจงสร้างเองพันเอง ตามตำราของครูบาอาจารย์ ที่ท่านสืบมา งานนี้อยู่ในช่วง ปี 2515 ถึง ปี 2525 ในยุคของวัดกลางชูศรี และ เลี่ยมโดยช่างโอเลี้ยง หลังจากนั้นก็เป็นการเลี่ยมในรูปแบบอื่น ถัดมา สุดท้ายวิชานี้ ก็สูญสิ้นไปพร้อมกับท่านในปีสุดท้าย ของการคงสังขารใน พ.ศ.2539 ที่วัดสระเปรียญ เป็นแก้วสารพัดนึก ที่ท่านสร้างทิ้งไว้สงเคราะห์กับเหล่าศิษย์ ที่ยังคงเสาะแสวงหาลาภและทรัพย์สิน เพื่อยังชีพตามประสาปุถุชน คนเดินดินยังไม่สิ้นกิเลศ ความอยาก ก็คงต้องอาศัยเครื่องรางและแรงครูช่วยหนุนส่งกันต่อไปตามวิสัยมนุษย์ ท่านช่วยได้ทุกคน มากบ้างน้อยบ้างแล้วแต่ความหนาบางของกรรมในแต่ละบุคคล ได้บ้างพลาดบ้างก็แล้วแต่เจ้ากรรมนายเวรจะละจะเว้นเมื่อใด นับถือแล้วดีอย่างไร ถ้าเทียบกับคนที่ไม่ถือซะเลยก็คนที่ซวยก็ไม่ต้องพบกับความซวยส่งผลให้ทรง คนที่ทรงก็เสริมให้ดีได้บ้าง คนที่ดีดวงเด่นโดดก้ส่งให้ดีโลดโดดเด่นกว่าคนอื่น นี่คือข้อดีของคนที่มีครูบาอาจารยืเชื่อถือคุณพระ มีสิ่งดียึดถือไม่เฉพาะแต่พ่อพอพานเท่านั้น สิ่งศักดิ์สิทธิ์อื่นๆที่ท่านเคารพก็ส่งผลเช่นนั้นเช่นกัน